Nieuws

De play offs staan voor de deur!

Laura Dijkema Volleybalshop.nl

Het einde van het seizoen nadert en dus staan de play offs weer voor de deur!

Het slot van de reguliere competitie was nog aardig spannend aangezien wij als nummer drie maar 1 punt achterstonden op de nummer twee Casalmaggiore. In de laatste reguliere wedstrijd kon nog van alles gebeuren. Casalmaggiore pakte verrassend geen punten in hun wedstrijd, maar ook wij lieten het in onze laatste wedstrijd afweten tegen Busto. Daardoor eindigden we alsnog op de derde plaats.

Dat is op zich al een mooie prestatie in zo’n sterke competitie als hier in Italië. Hoog eindigen op de ranglijst betekent de play offs starten tegen een lager geëindigde tegenstander. In de praktijk betekent dit niet dat die wedstrijden gemakkelijk worden. Ieder team is een topteam en iedere week speel je in Italië een topwedstrijd. Een Champions League team zoals Modena bijvoorbeeld, moest zelfs nog pre-play offs spelen en is uiteindelijk op de zevende plek geëindigd.

Wij kwamen uit tegen de nummer zes Scandicci, waar ook de Nederlandse Floortje Meijners speelt. In de reguliere competitie wonnen we met 3-0 (thuis) en 3-2 (uit). Het waren wel spannende wedstrijden en dat resultaten in het verleden geen garantie bieden voor de toekomst, hebben we gemerkt.

Volleybalshop.nl Laura Dijkema

Een beetje vreemd

De kwartfinale wordt gespeeld met een best-of-three systeem, maar in Italië is dit jaar het systeem op z’n zachts gezegd een beetje “vreemd”. Het laagst geplaatste team heeft namelijk een thuisvoordeel doordat de eerste wedstrijd dáár wordt gespeeld. Wedstrijd twee en drie worden vervolgens bij het hoogstgeplaatste team gespeeld.

Onze eerste kwartfinale speelden we op vrijdag 7 april. De kleine hal van Scandicci zat bomvol. De wedstijd begon nog spannend, maar uiteindelijk maakten wij teveel eigen fouten en lieten we Scandicci lekker in de wedstrijd komen. We kwamen de hele wedstrijd er niet meer aan te pas. De coach wisselde erop los, maar het mocht niet baten. Onze aanvoerster en tevens vedette in het volleybal Francesca Piccinini kon weinig spelen vanwege een buikspierblessure en hielp ons vanaf de kant. Helaas verloren we met 3-0 en werd Floortje aan de andere kant verdiend MVP van de wedstrijd.

Rake woorden

Deze onverwachte nederlaag werd door onze president en sponsoren natuurlijk niet op prijs gesteld. Twee dagen na die wedstrijd moesten we met het team voor straf in een kamertje verschijnen en werd ons met een gezonde dosis Italiaans temperament heel duidelijk gemaakt dat er meer van ons verwacht wordt. Gelukkig bleven alle stoelen nog heel en was de boodschap duidelijk.

Na zo’n speech denk je… “kom maar op!” Laten we die wedstrijd zo snel mogelijk spelen met het thuispubliek achter ons… maar nu komt het volgende vreemde dingetje: de tweede wedstrijd spelen we pas op maandag 18 april. Er zitten dus maar liefst elf dagen tussen wedstijd één en twee. Fijn voor het herstel, MAAR wanneer wij de serie gelijktrekken met een winst, wordt de derde wedstrijd een dag later al op 19 april gespeeld! Binnen 24 uur staan we dan alweer tegenover elkaar en spelen we de allerbelangrijkste wedstrijd van het seizoen met nauwelijks hersteltijd.

Doorstomen naar de halve finale

Voor ons is het nu eerst belangrijk om naar ons eigen spel te kijken. Deze week trainen we met volle moed en motivatie om de komende twee wedstrijden te winnen. Wanneer we onze foutenlast laag houden, kunnen we zeker voor ons thuispubliek wat moois neerzetten. En dan speel ik heel graag die derde wedstrijd binnen 24 uur om naar de halve finale door te stomen! We gaan het zien!


Volleybalshop Laura Dijkema blog Lees meer
Dit bericht is geplaatst op 13 apr. 2017 10:54:06 | Door https:volleybalshop.nl | Geen reacties

Ongemakkelijke momenten

Laura Dijkema

Mensen die naar een volleybalwedstrijd komen kijken, willen graag vermaakt worden. Afgelopen week duwde mijn teamgenootje Celeste Plak de eerste scheidsrechter nog bijna van zijn bok af en dat filmpje ging meteen viral. Wanneer wij op het veld staan zijn we er niet meer van bewust dat er duizenden mensen zitten te kijken in de hal, op livestreams en op tv. Nee, lekker volleyballen in te korte strakke broekjes en bezweet over het veld lopen en schreeuwen, daar worden we niet meer ongemakkelijk van hoor.

Lucky number 14

Waar ik wél ongemakkelijk van word zijn dopingcontroles. Twee weken geleden was het weer mijn beurt. Na de wedstrijd werd mijn nummer 14 uit een grote zak getrokken en vanaf dat moment sta je meteen onder toezicht. Bij iedere stap die je maakt, staat er een dopingvrouwtje (hoe ik ze noem) achter je en zij verliest je geen seconde uit het oog.

Goed, de wedstrijd was rond 19.00 uur klaar en ik was als tweede aan de beurt. Onze diagonaal was ook de pineut en zij moest nodig plassen, dus mocht eerst. Ik zat ondertussen in de wachtkamer met 2 meiden van de tegenstander die ook de sjaak waren. Gezellig met z’n allen aan het water, want wanneer je niet kunt plassen dan heb je echt een probleem en kunnen die controles behoorlijk lang duren.

Vaak drink ik zo’n 3 liter per wedstrijd, dus meestal kan ik snel naar huis. Ik stond al te trippelen voor de deur toen onze diagonaal klaar was. Ik mocht gauw een potje uitzoeken en meenemen naar het toilet. EN DAN… komt het ongemakkelijke moment. Terwijl je dan met je uitgekozen potje boven het toilet hangt, staat een vrouw naar je te staren en laat haar blik niet los. Alle gênante handelingen worden zorgvuldig bestudeerd. Het is altijd een hele opluchting als de magische grens van 90ml bereikt is.

Na deze hoeveelheid zelf verdeeld te hebben over 2 potjes, gaan ze de densiteit (dichtheid) van de urine controleren. Wanneer die test (gemeten met een refractometer) lager uitvalt dan 1.005, dan wordt de test geweigerd en moet deze opnieuw gedaan worden. Voor mij altijd een spannend moment, aangezien ik zoveel water drink bij de wedstrijden. De mevrouw keek door het gaatje van de meter en begon al wat moeilijke geluiden te maken… De test kwam uit op 1.004… BALEN, ik moest nog een keer ongemakkelijk plassen!

Er moet altijd minimaal een half uur tussen de tests zitten, dus ook al kon ik direct alweer plassen, ik moest nog even geduld hebben. Je snapt wel dat de volgende tests niet beter gingen. De waardes werden steeds lager en 2,5 uur later had ik inmiddels 1.002, 1.001 en 1.000 op het scorebord gezet. Om 22.30 uur had ik de waarde van 1.005 nog steeds niet gehaald maar gelukkig zat er een maximaal aantal test aan deze meting en mocht ik naar huis. Daar stond mijn eten inmiddels al 3 uur klaar… ;-)

Vetmeting

Afgelopen week werden we tijdens een krachttraining overvallen met een vetmeting. Nog zo’n ongemakkelijk moment! Tijdens zo’n meting mag je in een kamertje je shirt uitdoen en komt DE beruchte tang naar voren. Met die gevreesde tang knijpen ze in je huidplooien om het vet te meten. Zijn de kerstkilo’s er al af? Of is dat nog terug te zien in de meting? Gelukkig kregen we te horen dat iedereen op schema ligt en konden we onze training voortzetten.

Niet voor elkaar, maar tegen elkaar!

Inmiddels zijn we begonnen aan de terugronde in de reguliere competitie. We proberen een goede uitgangspositie te bemachtigen voordat de play offs beginnen. Dat gaat goed, want we staan nu derde onder Conegliano en Casalmaggiore en we klimmen steeds verder naar boven. Het verschil in punten tussen de nummer 1 en 3 is maar drie punten. Vorige week versloegen we (toen nog) nr. 1 Casalmaggiore en volgende week spelen we om de koppositie in een rechtstreeks duel tegen de huidige nr.1 Conegliano (het team van Robin de Kruijf)!

Veel spannende wedstrijden in het verschiet, maar op het veld voelen we ons wèl helemaal op ons gemak dus we gaan ervoor! ;-)

Lees meer
Dit bericht is geplaatst op 15 feb. 2017 14:26:03 | Door https:volleybalshop.nl | Geen reacties
2016 was een bijzonder jaar

2016 was een bijzonder jaar

Laura Dijkema blog

2016 is alweer voorbij en het is koud en donker buiten. In deze periode wordt het voor mij steeds lastiger om uit mijn middagdutjes te ontwaken. Wanneer de wekker gaat in de middag, is het al schemerig of soms zelfs donker buiten. Ik heb het idee dat op dit moment van de dag m’n bed nóg lekkerder ligt dan ’s ochtends. Met veel moeite sleur ik mezelf dan ook uit mijn bed om m’n trainingspakkie weer aan te trekken.

De double, zilver, Olympische spelen en Italië

Het jaar 2016 was voor mij een bijzonder jaar. In mei pakten we met DSC volleybal Dresden de double (beker en landskampioenschap) en een paar weken later kwalificeerden we ons op 21 mei voor de Olympische Spelen in Rio. In juli wonnen we de bronzen medaille in de World Grand Prix na een ware thriller tegen Rusland (we overleefden 4 matchpoints in de 3e set). Augustus 2016 is natuurlijk de veelbesproken maand van de Olympische Spelen. Met de vierde plek schreven we geschiedenis, maar die plaats heeft nog steeds een bittere nasmaak. Zelfs op dit moment knaagt het nog aan me dat we geen medaille hebben gepakt.

Na de Spelen maakte ik de overstap naar het Italiaanse Igor volley Novara. In Italië spelen we ieder weekend een topwedstrijd, er is geen één team dat van een laag niveau is. Tot nu toe bevalt de competitie me erg goed en heb ik het naar mijn zin met de dutchies Celeste Plak en Judith Pietersen. We koken vaak samen, volgen Italiaanse les en besteden onze vrije dagen om Milaan te ontdekken of kijken UitzendingGemist.

Ook dit jaar werd in Italië op 26 december de laatste competitiewedstrijd van het jaar gespeeld. Tweede kerstdag is natuurlijk iets typisch Nederlands en met kerst moest er dus gewoon doorgetraind worden. In Nederland wensen we elkaar fijne feestdagen toe, maar in Italië is het normaal om de medemens met kerst de feliciteren. Op training regende het dan ook de “auguri’s!” (“gefeliciteerd!”) voordat we konden genieten van ons kerstdiner. Ik heb zelf met mijn Nederlandse teamgenootjes nog gezellig op kerstavond puur Hollands gegourmet en zo toch een beetje kerst gevierd!

Grazie Giovanni

Onderwerp van het gesprek tijdens ons kerstdiner was het vertrek van onze bondscoach Giovanni Guidetti. Ineens kregen we een lange mail van Giovanni waarin hij het nieuws bracht. Het liefst deed hij dit natuurlijk persoonlijk, maar dat is praktisch gezien gewoon niet mogelijk. Giovanni kiest ervoor om het hele jaar door in Istanbul te gaan wonen zodat hij zijn dochter kan zien opgroeien. In dat plaatje past het coachen van ons Nederlands team simpelweg niet meer en heeft hij de knoop doorgehakt. Voor ons allemaal kwam dit als een schok. Dit had niemand aanzien komen.

Zelf keek ik enorm uit naar een nieuwe samenwerking tot en met Tokio 2020 met Giovanni. Ik respecteer zijn keuze, maar vind het natuurlijk ontzettend jammer. Ik kon goed samenwerken met hem. Tijdens de trainingen kon hij me enorm aanpakken. Jeuk kreeg ik van de zeurende en nasale “LAUUUU” die hij schreeuwde wanneer hij niet tevreden was. Maar hij sprak ook zijn vertrouwen uit en liet me in mijn waarde. Hij gaf mij het gevoel dat ik belangrijk was, maar dat gevoel gaf hij aan iedereen. Of je nou alles speelde of 1 service per wedstrijd deed, iedereen was voor hem net zo belangrijk. Giovanni heeft zijn passie en energie overgebracht op ons team en dat is nu aan ons om dat mee te nemen. Onder hem hebben we onze identiteit gevonden en dat kan niemand meer van ons afnemen. Zijn vertrek is absoluut een gemis voor het Nederlandse volleybal, maar ik wens hem al het goeds toe met zijn gezin.

Giovanni’s vertrek is een tegenslag, maar als team zullen we er weer sterker uitkomen. Gelukkig hebben we ons visitekaartje afgegeven en zijn er nog genoeg andere topcoaches in de wereld die ons nu willen coachen. Wie weet komen we Giovanni nog een keer tegen en dan gaan we hem laten zien wat hij mist! #LetsGoOrange!

Ik wens alle lezers en volgers een sportief en knallend 2017 toe! Tot snel!

Lees meer
Dit bericht is geplaatst op 2 jan. 2017 10:50:34 | Door https:volleybalshop.nl | 2 Reacties
Van Brazilië naar Italië

Van Brazilië naar Italië

“Het is de meest verschrikkelijke plek die je kunt halen op zo’n toernooi, maar ik denk dat we onszelf aan de wereld hebben laten zien, trots op onszelf kunnen zijn, en dit is alleen nog maar het begin”, hoor ik mezelf in de mixed zone zeggen tegen alle journalisten met mobieltjes en voice-recorders voor m’n neus. Ik zucht diep en probeer m’n emoties te verbergen. Na de verloren wedstrijd om het brons in Rio wíl je gewoon niet door de mixed zone lopen en interviews geven. Er zijn geen kansen meer om het over te doen, of om nog iets goed te praten. Na de laatste woorden in de mixed zone loop ik door naar de kleedkamer. Een paar meiden zitten daar al en er hangt een vreselijke sfeer. Een paar meiden huilen, andere meiden staren voor zich uit en sommige kleden zich snel uit om onder de douche te springen.

Na een half uurtje komt Giovanni en de staf in de kleedkamer en geeft hij aan trots te zijn op het team, op de staf en bedankt iedereen voor deze prestatie. Langzamerhand moeten er organisatorische dingen geregeld worden, er is immers geen huldiging voor ons in het Holland Heineken Huis, maar we zijn wel vrij om te gaan en staan wat we willen doen. De sfeer klaart een beetje op en we beseffen ons dat we moeten genieten van de laatste dag dat we nog in Rio zijn. Robin en ik besluiten een taxi te nemen naar het Holland Heineken Huis om te kijken hoe het er daar uitziet en proberen even het volleybal van ons af te zetten.

Voor mij was het verlies van de halve finale tegen China veel pijnlijker dan de verloren wedstrijd om het brons. We hadden gewoon onwijs veel kansen tegen China en hebben zelf die kans niet gepakt. Dat China later die avond Olympisch Kampioen wordt is dan natuurlijk helemaal even slikken.

Igor Gorgonzola Novara it is

Bij terugkomst in Nederland moesten we natuurlijk afscheid nemen van elkaar, want na een intensieve zomer samen gaat iedereen weer voor zichzelf verder. Van Celeste Plak en Judith Pietersen hoefde ik geen afscheid te nemen, want zij vergezellen mij bij mijn nieuwe club “Igor Gorgonzola Novara”. We hebben twee weken de tijd gekregen om fysiek, maar ook mentaal bij te komen van een bijzondere tijd met het Nationaal Team.

Inmiddels verblijf ik alweer 3 weken in Italië en is alles weer wennen! Naast het feit dat ik nog niet eens weet hoe ik naar de hal moet rijden zonder navigatie, is het team ook helemaal anders en moet er weer flink op de afstemming getraind worden. In het Nationaal Team loopt alles na een hele zomer vanzelf, heb je automatismen en weet je wat je teamgenoot in het veld doet. Kom je in een nieuw team dat heb je geen flauw idee welke kant iemand op beweegt en welke set-up diegene in een bepaalde situatie wil hebben. 

We beginnen dus gewoon weer op nul en ik heb al gemerkt dat mijn nieuwe trainer van hard werken en veel trainen houdt. Die automatismen komen er dan vanzelf wel weer en gelukkig hebben we nog even de tijd totdat de competitie begint op 16 oktober! Dan spelen we meteen tegen m’n nationaal team-roomie Maret Balkestein met haar team Bolzano! Ik heb alleen zo’n gevoel dat ik de avond voor die wedstrijd niet met haar samen mag slapen op een kamer… ;-)

Lees meer
Dit bericht is geplaatst op 12 okt. 2016 13:50:02 | Door https:volleybalshop.nl | 1 Reactie

De World Grand Prix


De WORLD GRAND PRIX


Op maandag 6 juni 2016 mochten we ons weer melden op Schiphol om naar Kalingrad te vliegen. De World Grand Prix stond weer op het punt om te beginnen en wij zijn sinds dit jaar weer terug in de eerste groep van deze competitie. Vorig jaar wonnen we namelijk de Grand Prix 2 in de Final Four in Polen en daarmee hadden we onze promotie afgedwongen.

De Grand Prix is een bijzonder toernooi. De eerste drie weken worden, overal ter wereld, de voorrondes gespeeld. Per wedstrijd kan je punten verdienen om zo hoog mogelijk in de ranking te eindigen. De top 5 van die ranking vormt samen met het organiserende land de Final 6.

De Grand Prix is een prestige toernooi, er is namelijk behoorlijk wat prijzengeld te verdienen en meestal overnacht je in luxe hotels! Drie weken lang ben je met het team aan het trainen, reizen en spelen. De maandag is een reisdag, van dinsdag tot en met donderdag zijn de trainingsdagen en van vrijdag tot en met zondag worden de wedstrijden gespeeld. Het is dus een pittig schema waarbij per week de kringen onder de ogen donkerder worden, de kilo’s eraf vliegen en series en boeken worden verslonden.

Wassen, wassen en nog eens wassen


Wij speelden onze voorrondes in Rusland, Italië en China. Leuk om de verschillende culturen mee te maken, maar vooral het Chinese eten viel bij mij niet echt in de smaak. Bij één van de eerste happen kip in Hong Kong haalde ik mijn mond open aan een scherp kippenpootje met tenen en al. De rest van de week checkte ik mijn eten dus driedubbel voordat het m’n mond in ging. ;-)

Wat ook kenmerkend voor de Grand Prix is, zijn de wekelijkse wasbeurten. Wij kunnen natuurlijk niet genoeg trainingskleding, onderbroeken en sokken meenemen voor drie weken, dus kunnen we geregeld wassen. Wanneer de enorme bult met schone was weer terug komt verzamelen we ons met z’n allen op de gang en vliegen de genummerde sokken en slipjes langs je hoofd om te sorteren. Je kan je voorstellen dat we inmiddels aardig op de hoogte zijn van elkaars onderbroekencollectie.....

In week drie in Hong Kong werd duidelijk dat we genoeg overwinningen en punten hadden gehaald om ons te plaatsen voor de Final 6 in Thailand. Vooraf hadden we dit ook als doelstelling gesteld, aangezien we in die Final 6 weer tegen de toplanden kunnen spelen en ons zo goed kunnen voorbereiden op de Olympische Spelen.

Final Six


De Final Six werd dit jaar in Bangkok georganiseerd en naast het feit dat ik er naar uit keek om de Final 6 te spelen, was ik ook nog nooit in Thailand geweest en dus erg benieuwd hoe het volleybal daar leeft. Bangkok zelf was nogal een benauwde en natte bende in deze tijd van het jaar, dus we hebben tijdens deze week weinig van de stad zelf gezien. Gelukkig was er airco in het hotel en konden we ons hoofd daar koel houden. Door een verliespartij tegen USA en een 3-2 overwinning op China kwamen we in de halve finale! Daar was (uiteindelijk winnaar) Brazilië een maatje te groot, waardoor we het in de kleine finale tegen onze vriendinnen uit Rusland mochten opnemen. We begonnen niet goed aan de wedstrijd, maar kwamen steeds beter in ons spel en werkten met hard werken en vechten zelfs 3 matchpoints van Rusland weg. Waar bij ons het geloof in een overwinning terugkwam, verdween dat aan de andere kant van het net en grepen we onze kans. Een zwaarbevochten 3-2 overwinning op de Russen leverde ons dus een BRONZEN MEDAILLE op!

We hebben in ieder geval ons visitekaartje afgegeven in het eerste jaar dat we weer terug zijn op het hoogste niveau. We weten welke dingen we nog willen verbeteren en gaan daar in de komende 3 weken richting RIO heel hard aan werken.

Zo hebben we na een zware maand weer een mooie medaille gepakt op een groot toernooi, laat dat een mooie opsteker zijn voor de Olympische Spelen! Zoals Robin al op social media postte: #MedalsAreAGirlsBestFriend! ;-)

Lees meer
Dit bericht is geplaatst op 19 jul. 2016 11:07:25 | Door https:volleybalshop.nl | 3 Reacties