HELLO BUNDESLIGA FINALE

Met mijn team van DSC Dresdner volleyball hebben we vorige week de finale van de Duitse Bundesliga bereikt!

In Duitsland worden de halve finale-wedstrijden in een zogenaamde best of three serie gespeeld, dus er moeten twee wedstrijden worden gewonnen om door te gaan naar de finale. Wij troffen mijn oude club USC Münster, waar ik in het jaar 2012-2013 heb gespeeld. Münster ligt vlakbij de Nederlandse grens, dus voor Nederlandse teamgenoot Myrthe (Schoot, red) en mij leuk om daar te spelen, omdat er altijd wel wat ‘Oranje’-supporters op de tribune zitten!

Tijdens de warming up houd ik altijd de deur bij de ingang nauwlettend in de gaten om te zien wie er binnen komen. Wanneer ik al mijn vrienden en familie heb gevonden, kan ik me eindelijk echt rustig gaan focussen op de wedstrijd.

De eerste halve finale in Dresden wonnen we met 3-0 (maar met twee sets met twee punten verschil). Dikke cijfers, maar Münster staat bekend om het altijd-blijven-vechten-volleybal en kunnen met kanonnen van serviceseries zo weer terugkomen in de wedstrijd. De wedstrijd in Münster ging net zo gelijk op als in Dresden en was behoorlijk spannend. De gemoederen liepen aan het eind van de derde set hoog op en bijna bij elk punt stond er wel een speelster bij de scheidsrechter te klagen over zijn beslissing. Gelukkig hielden we ons hoofd koel, werkten we drie setpoints weg en pakten we de 3-0 winst! FINALE!

We waren natuurlijk super blij, maar echt sprake van een ontlading was niet echt te merken. Bij DSC Dresdner volleyball wordt het bereiken van de finale al voor aanvang van het seizoen ingecalculeerd in het budget. Haal je de finale dus niet, dan verliest de club zo’n 60.000 euro. Gelukkig hebben we nu niks meer te verliezen, maar we willen graag onze titel verdedigen en gaan er alles aan doen om het kampioenschap te winnen.

Gezellig even in een kantine napraten met de familie en vrienden zat er helaas niet in, na de wedstrijd kregen we een half uurtje de tijd om te douchen en afscheid te nemen, want er stond nog een zeven uur durende busreis op ons te wachten. Ik was tegelijk thuis met de Dresdner stap-jongeren. Om 6.00 uur lag ik eindelijk in m’n eigen bedje, om de volgende dag niet met een kater wakker te worden, maar met een finaleplek op zak (en een dosis spierpijn)!